’s Ochtends tussen 8:00 en 8:01, de luiken gaan open. Goud likt aan de
randen van de dag, verdrijft de mist van de omliggende velden. Er blinkt iets in de
verte. Een zonnestraal valt op de wand van een papieren pakhuis, als smeltend
schaafijs. Het licht raakt mijn binnenste oog en verdooft de doffe werkdag waar
ik naar op zoek was. Ik leg mijn voeten op het kussen en tast naar de roze bril. Een lichtpuntje, voordat ik voorgoed verzink in alledaagse lethargie.
In: MUGzine nr. 21
Poetry Affairs 