Categorie archief: Geen categorie

Daar sta je dan. De laatste keer in dittheater, tussen spiegel en publiek, hetego nog eenmaal gestreeld. Een beetjerondwaren op een podium, in de spotlights,op je zelfgecreëerde voetstuk. Gefrommelin de marge. Ladder in pantyOorbel kwijtSjaal verloren Is dat het script? Hoog in de coulissen klimt een kater,regisseur van de achtergebleven stilte. Fluisteringen in het duister,Meer lezen over “Van je voetstuk”

Soms wou ik dat de aarde plat was. Dat de zwaartekracht wat makkelijker losliet. Eenmaal op aarde kom je er niet van af zonder definitief afscheid. We hebben geen tweede planeet zoals deze, wel een heel stelsel met zon, maan en sterrengruis. Er is zelfs een Rode Dwergplaneet, maar een andere aardbol is nog nietMeer lezen over “ruimtevaarders in de liefde”

Laatst vertelde iemand dat bloemen een geluidje maken wanneer ze worden afgesneden. Het is niet hoorbaar voor het menselijke blootoor, dat grofgesneden flaporgaan, neenee, daar zijn bloemen veel te verfijnd voor. Het gebrom van de wasmaaier, de elektrische hegversnipperaar of het genadeloze dzjenggg van de onkruidverdamper, ja dat horen we wel. Maar bloemen? Bloemen zijnMeer lezen over “Phiiiiihjoem”

Creativiteit vraagt om een speeltuin, om scharrelruimte voor vrije gedachten. Knellende deadlines, smart geformuleerde korte termijn doelen, ze nodigen bepaald niet uit om buiten de gebaande kaders te gaan. Organisaties die zelf geen vrije denkruimte creëren, halen de mosterd graag van buiten. Creativiteit op afroep, het opentrekken van een blik kunstenaars met de garantie opMeer lezen over “Scharrelruimte”

Voor je ligt de zee. Het kind dat je was,het mollig lijfje opgetild, je vader met zijnvoeten in het nazomerzand. Je ogen reikenverder dan de horizon. Wat weet je vanverlangens in de golven, de tijd die vloeitis reeds een foto in de verte, een vergeeldevoetnoot bij het heden. Wanneer je terugkomt,elk jaar een andere kust,Meer lezen over “Het is altijd de zee”

We varen de nacht in met een ruimteschip vol donkere gedachten. De jongen ligt naast me in een zacht moment, in goudomrande uren. Het licht verandert ons, we spinnen draad van stro. Hij vertrekt op sokken, laat een spoor van zand dat ik in de verste verte niet kan volgen. Lees verder in MUGzine 23

Ik ben een dichter in het diepst van mijn gedichten, een dj in geheimen en jij ligt op de draaitafel, scalpels en scissors worden geslepen en jij weet niet wat je rustig ligt af te wachten. Savasana. Hosanna. Ik ben een dichter in het diepst van mijn dromen en jij vliegt weg met je vleugelsMeer lezen over “Nog geen dichter”

Met een aan onwaarschijnlijkheid grenzende nieuwsgierigheidMet een aan zekerheid grenzende onwaarschijnijMet een aan onzekerheid grenzende waarsch Met een ontgrenzende grensoplossende grensvervagende normverlagendemet een aan normovervraging grenzende glijdende schaal van kleine kans op onwaarschijnlijke seksbegaf hij zich naar de overkant.

’s Ochtends tussen 8:00 en 8:01, de luiken gaan open. Goud likt aan deranden van de dag, verdrijft de mist van de omliggende velden. Er blinkt iets in deverte. Een zonnestraal valt op de wand van een papieren pakhuis, als smeltendschaafijs. Het licht raakt mijn binnenste oog en verdooft de doffe werkdag waarik naar opMeer lezen over “Ochtend”

Er zijn dagen waarop er niets gebeurt. Dagen dat de lucht niet trilt, dat de man niet gaat, dat er niemand aan de lijn blijft hangen. Zelfs geen peuter met de pruillip aan het prikkeldraad. Het is de afwezigheid van iets. Van licht, van luchtverplaatsing. Het is windluwte.  Je proeft het. Windluwte is een woord waaropMeer lezen over “Luw”