Categorie archief: Poëzie

Als ik God was en jij ademhoe zou ik je opnieuw ontwerpen:met een hart, een gewei, of meteen houten hoofd? Was jij maar Goden ik je evakleurloosin je rozentuin.

Voor een opmerkzame geest geeft het universum voortdurend signalen af, subtiel, de massa ziet het niet. Zo loop ik op een naamloze ochtend met de forenzende ochtendstroom het Centraal Station uit en daar staat ineens, midden op de stoep, een bord met de mededeling: U denkt te veel Prompt staan mijn gedachten stil. Het isMeer lezen over “U denkt te veel”

Gordijnen dicht en mistig zicht,ik meld mijzelf zoek vandaag.Want op de vraag ‘waar is?’ de was waar is mijn haar, de föhnheeft ook al afgezegd, waar zijn m’n schonedagen waar heb ikm’n kater neergelegd waar sleutels zijn en waar het slot, de deurbelligt op tafel. Daaronder ik want waar ik benwas gister nog een raadsel.

Een voorzichtige zondag in maart. We hangen op een hekje aan de rand van de kleine wildernis. De wind, die uit het zuiden, blaast ons witte vlokken voor de ogen. We wachten op een wonder: het klimaat redden wanneer de laatste dag is aangebroken. De kop in het zand. Geen haar op ons hoofd dieMeer lezen over “Daar gaat ze”

Wij figureren, maken drukte en geven afals de inkt nog nat is. Wij komenaltijd ergens achter. Wij zijn de beste botenbouwers, wij zoeken open pluizen uit, jureren zonder oordeelmet de onderbuik. Losliggende stoeptegels die hun nek uitsteken, daarvanwordt bij de gemeente melding gemaakt, vermits vitale delengebroken of geschonden zijn. Afijn, wij begeven onsop openbare wegen,Meer lezen over “Wij, het publiek”

Soms valt je een stukje tekst toe dat je even aan de werkelijkheid onttrekt. Een passage over tranen als doorzichtige visjes, over woorden die we tegen God fluisteren of iemand die voor ons het allerbelangrijkst is. Het zijn cadeautjes uit onvoorziene hoek. Ze zijn een aansporing om het leven niet te accepteren zoals het is:Meer lezen over “Poëzie uit het onverwachte”